┈┅ ❁ـ﷽ـ❁ ┅┈

به نام خداوند بخشنده مهربان

       من امروز می خوام برای شما قصه ی زندگی یک قهرمان رو بگم ، یک قهرمان از یاران امام حسین(ع) ، یک قهرمانی که بعد از امام حسین(ع) به شهادت رسید ، چی؟! مگه      می شه بعد از امام حسین(ع)؟!

قهرمان قصه ی ما اسمش سوید بن عمرو بود؛ سوید از اون شیعیان واقعی اهل بیت بود ، از اون کسانی بود که در شهر کوفه مردم خیلی قبولش داشتن ، چرا که سوید بسیار بسیار نماز می خوند یعنی فقط اینطوری نبود که نمازهای واجبش رو بخونه ؛ بلکه نمازهای مستحبی زیادی می خوند؛ البته که او به کارش هم می رسید ، مشغول کار و بارش هم بود؛ اما تا وقت خالی پیدا می کرد برعکس ماها که وقت مون رو هدر می دیم و خودمون رو با گوشی و سرگرمی مشغول می کنیم . سوید مشغول نماز خوندن می شد .

او در کنار این همه نمازی که می خوند ، اهل جنگ و شمشیر هم بود یعنی خیلی ها هستن وقتی اهل عبادت و نماز می شن، اهل مبارزه و جنگیدن با دشمنان خدا نیستن ، اهل تنبلی می شن ؛ اما سوید اینطوری نبود ، سوید در کنار این همه نمازی که می خوند ، به وقتش هم تمرین های نظامی می کرد ، آمادگی خودش رو برای یاری امام زمانش حفظ می کرد.

           عبیدالله بن زیاد به شهر کوفه اومد و دور تا دور شهر رو محاصره ایجاد کرده ؛ حضرت مسلم رو  به شهادت رسوند و اوضاع خیلی خطرناک بود.

 عبیدالله بن زیاد یه لشکر خیلی بزرگ برای جنگ با امام حسین(ع) درست می کرد و     می خواست کاری کنه تا شیعیان ، به جنگ با امام حسین بروند  و خیلی از شیعیان رو به زور فرستاد ؛ اما سوید بن عمرو مثل خیلی از شیعیانی که تسلیم عبیدالله شدن  و به حرفش گوش دادن ، نبود !!

او مخفیانه از شهر کوفه فرار کرد و خودش رو به کربلا رسوند ، امام حسین(ع) و کاروان شون به کربلای معلی رسیده بودن و حالا سوید بن عمرو هم خودش رو به امام حسین رسوند ، خوش به حالش ، خیلی ها بودند که به دستور عمر سعد و عبیدالله بن زیاد ، با اینکه شیعه بودند و اهل بیت رو دوست داشتن ؛ اما اومدن و سیاهی لشکر دشمن ها شدن ، برخی شون هم ، فرار کردن و روی تپه های اطراف کربلا و قایم شدن یعنی نه به یاری امام حسین(ع) اومدن ، نه به دشمنی امام حسین(ع) ؛ اما سوید بن عمرو اینطور نبود. او هر طوری که بود خودش رو به کاروان عشق و به لشکر امام حسین علیه السلام رسوند.

           دو سه روزی که گذشت ؛ روز عاشورا از راه رسید و حالا وقتش بود تا سوید بن عمرو به میدان جنگ بره ، سوید شمشیرش رو برداشت و بعد از اجازه گرفتن از امام حسین(ع) راهی میدان جنگ شد ، چه جنگ جانانه ای کرد ؛ مردم که همیشه اون رو مشغول نماز خوندن دیده بودن ، حالا می دیدن که سوید خودش رو برای یاری امام زمانش یعنی امام حسین علیه السلام آماده کرده بود ؛ اما تعداد دشمن ها خیلی بیشتر بود ، برای همین این نامردا دور و بر سوید رو گرفتن و همگی نیزه و شمشیر بهش زدن و سوید غرق  به خون روی زمین افتاد و شهید شد ...

            امام حسین علیه السلام به همراه یاران شون اومدن و پیکر بی جان سوید رو برداشتن و به خیمه شهدا بردن ؛ امام حسین علیه السلام یه خیمه ی بزرگ ساخته بودند و داخل اون پیکر شهدا رو می گذاشتن .پیکر سوید رو هم اونجا بین شهدا گذاشتن .

گذشت ، چند ساعت گذشت ؛ یاران امام حسین یکی پس از دیگری به میدان رفتند و شهید شدن ، بعد از یاران نوبت به بنی هاشمی ها رسید ، علی اکبر ، قاسم ، حضرت عباس ، برادران حضرت عباس ، همگی رفتند و شهید شدند و حالا خود امام حسین علیه السلام  به میدان جنگ رفت تا اینکه امام حسین(ع) هم به شهادت رسید و دشمنان با خوشحالی ، هلهله و کل کشیدن و فریاد زدند و گفتند : قُتِل الحسین ، حسین کشته شد ، قتل الحسین حسین را کشتیم .

 سوید تا این صدا رو شنید انگار دوباره جان بگیره ، انگار روحی که از تنش جدا شده بود  به پیکرش برگشت و سوید با شنیدن این صدای تلخ از جا بلند شد ، در اون خیمه هیچ شمشیری نبود ؛ اما او کنار چکمه ی پایش ، یک خنجر پنهان کرده بود ، اون خنجر رو برداشت و فریاد زد و به طرف دشمن ها حمله کرد ، دید که اونها سر امام حسین(ع) رو از تن شون جدا کردن ، سوید تحمل این لحظه رو نداشت ، به دشمن ها حمله کرد و جانانه جنگید و اون کسانی که به امام حسین(ع) نیزه و شمشیر و سنگ زده بودن رو با همون خنجر خودش زد ؛ اما ازش خون رفته بود و بدنش ضعیف شده بود که یکدفعه دو_ سه نفر از پشت سر بهش حمله کردن و با نیزه و شمشیر سوید رو به شهادت رسوندن و این بار برای اینکه مطمئن بشن دیگه سوید کارش تموم شده ، سرش رو از پیکرش جدا کردن؛ درست مثل رهبرو امامش ، اباعبدالله الحسین ....