┈┅ ❁ـ﷽ـ❁ ┅┈

به نام خداوند بخشنده مهربان

من امروز می خوام برای شما قصه ی زندگی یک قهرمان بزرگ رو بگم ، یک  قهرمانی که در کنار جنگ و رزم و مبارزه ، اهل علم و کتاب و حدیث بود ؛ قهرمانی از قبیله بنی شاکر، همون قبیله ای که امام علی علیه السلام بسیار بسیار اونها رو دوست داشتند و در موردشون حرف های خوبی می زدند ؛ البته که قبیله اصلی شون حمدان بود ، این ها تیره  بنی شاکر بودن یعنی یکی از گروه های قبیله بزرگ حمدان بودن. اونهایی که قصه ی زندگی امام علی(ع) رو گوش دادن خوب می دونن که امام علی علیه السلام چقدر این قبیله حمدان رو دوست داشتن و قبول داشتند و از بین این قبیله بزرگ ، تیره بنی شاکر برای امام علی(ع) سربازهای وفاداری بودن . قهرمان امروز قصه ما اسمش شوذب است ،

 شوذب از کسانی بود که احادیث امام علی (ع) رو با دقت گوش کرده و نوشته بود . مردم اون زمان ، به خونه ی شوذب می اومدن تا براشون از احادیث اهل بیت بگه ، از سخنان امام علی(ع) و امام حسن و امام حسین بگه ، شوذب هم اون چیزهایی رو که شنیده بود و یادداشت کرده بود ، به دوستان و یاران شیعه خودش یاد می داد .

خونه ی شوذب یه جورایی حوزه ی علمیه بود ، مردم به خونه ی او می رفتند تا  سخنان اهل بیت رو از شوذب یاد بگیرند. شوذب یه جورایی رهبر فکری و عقیدتی مردم  شیعه  بود ، معلم دینی شیعیان بود.

بچه ها، شوذب در کنار این علم و سواد و مطالعه ای که داشت ، اهل جنگ و مبارزه بود ؛ او در جنگ های امام علی(ع) حضور داشت و شونه به شونه امام علی(ع) با دشمنان حضرت یا بهتره بگم با دشمنان دین خدا، می جنگید و اون ها رو شکست می داد و از هیچ چیزی در راه خدا نمی ترسید ؛ امام علی(ع) هم برای همین بود که از شوذب و قبیله اش یعنی حمدان و از تیره بنی شاکر که خانواده شوذب بودن ، بی نهایت راضی بود؛ بچه ها  اگر یادتون باشه توی قصه یاران حسین که دو سال پیش ساختم ، یک قهرمان دیگه هم داشتیم که اون فامیلش شاکری بود یعنی از همین قبیله بنی شاکر بود ، آفرین عابس رو میگم .

عابس و شوذب با هم  فامیل های نزدیک بودن ، جدای از فامیلی، با هم خیلی خیلی هم دوست بودن ، برای همین هم وقتی حضرت مسلم بن عقیل به کوفه اومد. شوذب و عابس مراقبش و هوادارش بودن ، دور و بر مسلم می چرخیدن ؛ اما وقتی حضرت مسلم بن عقیل  نامه اش رو برای امام حسین(ع) نوشت ، شوذب و عابس به همراه قیس بن مسهر و چندین نفر دیگه از کوفه خارج شدن و راهی دیار امام حسین(ع) شدن.

وقتی که شوذب و عابس پیش امام حسین(ع) رسیدند. برای آقا از وفاداری مردم کوفه گفتن ، از اینکه مردم کوفه این دفعه دیگه پای کار اهل بیت هستند و قرار نیست  اهل بیت رو تنها بگذارند و به اونها پشت کنند و ای کاش حرف شون راست بود و این اتفاق     می افتاد ؛ البته نه اینکه شوذب دروغ گفته باشه !!

 شوذب ، واقعاً فکر می کرد مردم کوفه فرق کردند و این بار می خواند اهل بیت رو یاری کنند و نمی خواهند خاندان پیامبر رو تنها بگذارن ؛ اما اشتباه می کرد !! مردم کوفه به مسلم بن عقیل پشت کردن و اتفاق هایی که نباید می افتاد، افتاد و بعد از این هم اوضاع کوفه تغییر کرد ...

لشکریان دشمن دسته دسته آماده ی جنگ با امام حسین علیه السلام شدن ، همون کسانیکه برای امام، نامه نوشته بودن که به شهر ما بیا که ما امام و یار و یاور نداریم . مردم کوفه بی تفاوت و ساکت توی خونه هاشون نشستند ؛ حتی یک عده شون هم در سپاه عبیدالله بن زیاد رفتند ، آخه عبیدالله پول بیشتری می داد و آدم ترسناکی بود اگر به حرفش گوش نمی کردند، کارشون رو می ساخت و اونها رو می کشت . برای همین یه عده ای یار عبیدالله شدن و یه عده ای هم ساکت و بی تفاوت یک کنار نشستن !!

اما بچه ها، شوذب و دوست قدیمیش عابس جزو اون کسانی بودند که تا آخر کار پای امام حسین(ع) موندند. تا کجا ؟ آخر کار کجاست؟ یعنی تا روز عاشورا ...

 تا اون روزی که لشکریان امام تشنه ی تشنه شده بودن ؛ دشمن سیراب بود و حیوانات هم از رود فرات آب می خوردن ؛ اما یاران امام تشنه و بی رمق آماده ی جنگ با دشمنان شده بودند ؛ تعداد یاران امام هفتاد و دو سه نفر بود و تعداد دشمن ها چیزی حدود سی هزار نفر ، خیلی ترسناک بود ، یه لحظه تصور کنین ، سی هزار داعشی با شمشیرهای تیز روبروتون ایستادند و شما هفتاد و دو سه نفر هستید و می خواهید با اونها بجنگید ، احتمال زنده موندن خیلی خیلی کمه...

 عابس که یه پهلوون دلیر بود ، رو کرد به دوست قدیمیش و شاید هم بتونم بگم به استاد خودش شوذب و گفت : ای شوذب ، در دل چه داری ؟ چه کار می خواهی بکنی ؟ نمی بینی تعداد دشمنان چقدر زیاد است!!

 شوذب با قاطعیت تمام پاسخ داد و گفت : چه کار می کنم؟ در کنار تو و پیش ، فرزند دختر پیامبر خدا با این شمشیرم می جنگم ، تا آنکه کشته شوم .

عابس که پاسخ شوذب رو شنید لبخندی زد و دلش گرم شد و بعد هم به شوذب گفت : آری من از تو همین گمان را داشتم  و فکر می کردم همین حرف را بزنی، پس اکنون پیش از من به میدان جنگ برو ، تا با شهادت تو ، من هم شبیه امام بشوم ، داغ دوست و برادر خودم  را بچشم ، به میدان برو ...

  بچه ها ، در روز عاشورا هیچ کسی از مرگ نمی ترسید ؛ اما یه چیزی بهتون بگم مردن آسون تر از اینکه آدم داغ عزیزانش رو ببینه ؛ مثلا : داداشش جلوی چشمانت کشته بشه یا اون دوست جون جونیت ، اون دوستی که از بچگی با هم بزرگ شدید، جلوی چشمات شمشیر بخوره و شهید بشه ، این سخت تره ؛ و حالا عابس می خواست این سختی رو بکشه ، تا یه کوچولو شبیه امام حسین(ع) بشه که دوستان و یاران و برادران و فامیلش ، همگی شهید شده بودن ...

 شوذب پیش امام حسین(ع) رفت تا اذن میدون بگیره ، اون زمان برای جنگیدن باید اذن میدون می گرفتن ؛ باید از امام اجازه می گرفتن ، امام حسین هم به شوذب اجازه دادن تا به میدون بره و با دشمنان امام بجنگه.

 شوذب پیش دوست قدیمی خودش اومد و خداحافظی کرد و قرار گذاشت ؛ اون لحظه ی آخر چه قراری گذاشتند؟ اونها قرار گذاشتند که اون طرف ، توی بهشت دوباره همدیگر رو ببینند و بعد هم شمشیرش رو به دستش گرفت و به میدون رفت . چه جنگی کرد ؟ با اینکه می دونست کشته می شه ؛ اما بی باک و نترس بود ، به دشمنان حمله می کرد و رجز        می خوند و یکی یکی اونها رو روی زمین می انداخت ، تا اینکه گرمای ظهر عاشورا و تشنگی شدید، و زخم هایی که به دست و پا و بدن شوذب خورده بود ، کار خودش  رو کرد و او را بی حال و بی رمق کرد و در همین حال،  یک نفر از دشمنان به او حمله کرد و شوذب رو به شهادت رسوند . خوشا به حال شوذب  ...