بسم الله الرحمن الرحیم 

سلام و عرض ادب خدمت تمامی پدر و مادران بزرگواری که صدای بنده رو می‌شنون. بنده علی ظهریبان هستم، راوی قهرمان‌ها.

بیشتر از سه ساله که کارم و زندگیم شده مطالعه زندگی قهرمان‌های واقعی، یعنی اهل بیت و شهدا و علما و دانشمندان حقیقی، و تولید قصه‌های این قهرمان‌ها برای کودکان و نوجوان‌ها.

خب، در طول این دو سه سالی که بنده این قصه‌ها رو تولید کردم، لطف خدا شامل حالم شد و تونستم تعداد خیلی بالایی (حالا طبق آمارهایی که داریم بالای ششصد و پنجاه تا) پادکست قصه تولید کنیم.

 توی این مدت من یه توفیق دیگه‌ای هم که داشتم این بود که با سبک زندگی این قهرمان‌ها و مدل تربیتی این‌ها هم خیلی آشنا شدم.

مستحضرید که بالاخره آدم‌ها سبک زندگی‌ها و سبک تربیتی‌های متفاوتی دارند؛ اما قهرمان‌هایی که من روی زندگیشون کار کردم، شباهت‌های فراوانی به هم داشتند.

حالا کیفیت، مرتبه و جایگاه‌هاشون با هم متفاوت بود؛ یکی بالاتر، یکی پایین‌تر. قطعاً اهل بیت مقام بالاتری داشتن از شهدا و علما، اما بالاخره شهدا و علما هم بوی اهل بیت رو می‌دن؛ سبک زندگیشون و سبک تربیتی‌شون رو.

روی همین حساب من یه مدتی  گذاشتم وقتم رو برای پژوهش روی زندگی تربیتی این بزرگواران و رسیدن به یه ایده‌ای به نام تربیت قهرمان‌محور.

تربیت قهرمان‌محور فرقش با حالا تربیت‌های دیگه چیه؟ مثلا شما ممکنه براتون سؤال بشه که: فرق تربیت قهرمان‌محور با تربیت اسلامی چیه؟ آیا تربیت قهرمان‌محور غیر از تربیت اسلامی است؟

ببینید، وقتی من می‌گم تربیت قهرمان‌پرور یا قهرمان‌محور، روی یک شعبه‌ی خاصی از تربیت دارم سرمایه‌گذاری می‌کنم. یعنی روی کدوم قسمت؟ روی بُعد قدرت. 

من تمرکزم توی این فصل، توی این مبحث، روی اینه که چطور ما فرزندانی قوی تربیت کنیم. صرفاً قوی؟ نه، نه. فرزندان قوی که در راه خدا و خدمت‌گزاری به مردم باشند.

 شما امکان داره بگید: «آقا، خب خیلی‌ها در طول تاریخ آدم‌های قوی بودن اما در راه خدا نبودن.» خب ما اونا رو می‌ذاریم بیرون. واضحه دیگه. اصلاً از اینکه ما این مدت روی چه کسایی پژوهش کردیم مشخصه که ما چه جور قدرتی مدنظرمونه. قدرتی که در راه خدا و در راه خدمت به مخلوقات خدا خرج بشه.

منتهای مراتب قدرت قید اصلی این نوع تربیته. 

من توی سبک‌های تربیتی موجود در کشور – که خب همه بزرگواران زحمت می‌کشن و تلاش می‌کنن برای اینکه بتونیم یه نسل خوب و مهدوی تربیت کنیم – این بین، عنصر قدرت رو کم‌رنگ می‌دیدم. 

هرکسی از زاویه‌ای به مسئله تربیت می‌پرداخت که خیلی خوب بود، لازم بود، اما حس می‌کردم این بُعد مغفول مونده.

رو همین حساب ما یه مقداری روی این بُعد تمرکز کردیم و مطالعه کردیم.

 یه مدت کوتاهی وقتمون و عمرمون و زندگیمون رو گذاشتیم که بتونیم ما هم یه قدمی برداریم در راه تربیت نسل مهدوی و سرباز امام زمان ان‌شاءالله.

صحبتی که از قدرت می‌کنیم هم الزاما به این معنا نیست که بگیم قدرت بدنی. این واضحه. ولی خب، باز هم می‌گم، من مد نظرم نیست که بگم ما باید بچه‌هایی پرورش بدیم که بدن‌های قوی داشته باشن؛ این قطعا نظر من هست، اما تربیت قهرمان‌پرور این نیست. 

یعنی این نیست که بگی فقط بدنش قوی باشه. نه. اصلی‌ترین قدرتی که مدنظر داریم قدرتِ روحه. 

قدرت‌های این‌جنسیه. قدرت بدنی هم البته مدنظر ما هست و توی این دوره به اون هم می‌رسیم؛ چه تغذیه‌ای، چه برنامه‌هایی، چه سبک زندگی باعث می‌شه فرزندان قوی داشته باشیم.

اما مثلاً شاید بخوام درصدبندی کنم: 

۸۰–۹۰ درصد بلکه بیشتر روی تربیت روح و قدرت روحی تمرکز می‌کنیم، و مثلا ۱۰ درصد، بلکه کمتر، بحث قدرت جسمی مد نظر ماست.

اما من این مقدمه رو گفتم که توضیح بدم کلیت دوره چیه. 

برم مرحله بعد.

خب، ببینید، ما وقتی نگاه می‌کنیم به قهرمان‌هامون – حالا مثال، فرض بفرمایید حاج قاسم سلیمانی یا امیرالمومنین – اون چیزی که ما رو خیلی جذب خودش می‌کنه در کنار خوب بودنشون، در کنار اینکه به حرف خدا گوش می‌دادن، در کنار اینکه بنده خوب خدا بودن و به درد مردم می‌خوردن، اون قدرتیه که این‌ها داشتن.

یکی از بزرگان، قبلاً‌ها، وقتی نوجوون بودم، این صحبت رو شنیدم، خیلی برام جالب بود.

می‌گفت: شما یه حضرت عباسی رو تصور کنید که توی روز عاشورا، با اینکه خیلی امام حسین رو دوست داشت، با اینکه خیلی طرفدار امام حسین بود، اما اصلاً رزم‌آور نبود. یعنی تا رفت تو میدون، با دو تا ضربه شمشیر کارش رو ساختن. خب طبیعتاً از اون جذابیت ویژه خودش می‌افته؛ تبدیل نمی‌شه به قهرمان کربلا.

یا مثلاً امیرالمؤمنینی رو تصور کنید که خیلی نماز می‌خوند، خیلی به فقرا رسیدگی می‌کرد، اما به وقت مبارزه که می‌رسید خیلی سست بود، می‌ترسید، جا خالی می‌کرد، توی میدان جنگ همیشه آخرین نفر بود. خب شما وقتی به این نگاه می‌کنی، اصلاً همچین امیرالمؤمنینی جذاب نیست.

و درسته که ایشون از مقام بندگی خدا ساقط نمی‌شه؛ کما اینکه خیلی‌ها توی جنگ‌های پیامبر آدم‌های خوبی بودن اما به وقت معرکه و خطر، اندازه علی بن ابی‌طالب خطرپذیر نبودن.

چون این رابطه مستقیم با ایمان داره. خوب دقت کنید:

اگر یه نفر جانش رو کف دست می‌گیره و می‌ره تو میدان رزم و در راه خدا شمشیر می‌زنه، این نشان از ایمان والاییه که توی وجودش هست.

میدان جنگ جای آزمایش ایمانه، و ایمان یکی از اصلی‌ترین ارکان قدرته. حالا می‌رسیم… نمی‌خوام جلو جلو برم.

عرضم اینه:

اگر ما فرزندانی پرورش بدیم که خیلی خوش‌اخلاق باشن، خیلی مهربون باشن، بخشنده باشن، کلی خوبی داشته باشن، اما ضعیف باشن – چه جسمی، چه روحی، به‌خصوص روحی – مثلاً با یه تهدید دشمن دست‌وپاشون بلرزه، خیلی پسر خوبیه اما کم‌میاره…

خب طبیعی‌ست که ما راه تربیتی‌مون رو درست نرفتیم. حداقلش اینکه قهرمان پرورش ندادیم؛ بچه خوب پرورش دادیم.

پس تربیت قهرمان‌محور، یعنی تربیتی که فرزندانی قوی و در واقع در راه خدا قوی تربیت کنیم ان‌شاءالله.

خب، طبیعتاً هرکسی که بخواد بندگی خدا رو به معنای واقعی بکنه باید خدمت به مخلوقات خدا بکنه و باید دین خدا رو محقق کنه.

پس اگر بخوایم تعریفی مختصر بدیم درباره تربیت قهرمان‌پرور، این‌طور می‌گیم:

تربیت قهرمان‌پرور یعنی شکوفاسازی استعدادها و توانایی‌های فرزندان در راستای تولید قدرت، در مسیر خدمت به خدا و خلق خدا.

حالا این تعریف فقط برای مشخص شدن چارچوب‌هاست.

ان‌شاءالله طی جلساتی صحبت می‌کنیم که چطور فرزندانی قوی پرورش بدیم.

بنده بنا ندارم صوت‌ها طولانی بشه. دوست داریم که صوت‌ها مثل قصه‌هامون حول و حوش ده دقیقه باشه؛ چراکه شما تو فرصت کوتاه بتونید گوش کنید.

خیلی از مادران مشغله دارن؛ یا فرزندان زیاد، یا کارمند، یا سرشون شلوغه. تو همون فاصله‌ای که مثلاً سوار ماشین می‌شید، ظرف می‌شورید، یا خونه رو جمع می‌کنید، می‌تونید با هندزفری گوش بدید.

برای همین بنا داریم صوت‌ها کوتاه باشه، اما در هر صوت ان‌شاءالله نکات مفیدی عرض می‌کنیم.

ما رو از دعای خیرتون فراموش نکنید.دعا کنید که ان‌شاءالله ما بتونیم خودمون جزو کسانی که می‌خوایم ازشون صحبت کنیم باشیم، جزو این قهرمان‌ها باشیم. ان‌شاءالله.

در پناه خدا باشید.