┈┅ ❁ـ﷽ـ❁ ┅┈

به نام خداوند بخشنده مهربان

‫یکی بود یکی نبود‪ ،‬غیر از خدا هیچکس نبود‪.‬‬
‫سالهای سال پیش‪ ،‬یعنی بیش از ‪ ۰۰۱۱‬سال پیش‪ ،‬در سرزمینی به نام حجاز(که امروزه اسمش عربستانِ‪).‬‬
‫مردی زندگی میکرد که خیلی اهل عبادت و نماز و روزه بود‪.‬‬
‫انقدر نماز میخوند و روزه میگرفت و زهد داشت که رنگ صورتش عوض و زرد شده بود؛‬
‫از بس نماز میخوند و کم غذا میخورد و خدا را عبادت میکرد‪.‬‬
‫صد و نود سال برای خدا نماز خونده بود و عبادت کرده بود!‬
‫یه روز مرد عابد شروع به مناجات با خدا کرد و از خدا چیزی خواست؛‬
‫گفت‪« :‬پروردگارا ‪ ۰۹۱‬ساله که برای تو از سر صدق و اخالص عبادت کردم‪.‬‬
‫خدایا تو شاهدی که تو این ‪ ۰۹۱‬سال از تو حاجتی نطلبیدم‪ ،‬حاال از تو میخوام که یکی از دوستانت رو‪ ،‬نه؛‬
‫بلکه برترین دوستان و اولیاءت رو به من نشون بدی‪ ،‬تا آخرِ عمری اونو ببینم‪».‬‬
‫اینو که گفت؛ خدای متعال فرمودند‪" :‬باشه ایرادی نداره‪".‬‬
‫به دلش الهام کرد‪.‬‬
‫میدونید بچهها‪ ،‬گاهی اوقات خدا یه چیزی میخواد بهت بگه‪ ،‬به دلت میندازه‪ ،‬خدا به دل عابد هم الهام‬
‫کرد‪ ،‬گفت‪ «:‬امروز یه نفر میاد به دیدنت‪ ،‬یه نفری که بابای برترین دوستای منه‪ ،‬بابای کسی که من خیلی‬
‫دوستش دارم‪ ،‬اون به دیدنت میاد‪ ،‬این ویژگیها رو هم داره‪».‬‬
‫بعد ویژگیهای اون فرد رو داد و گفت‪« :‬ازش سوال کن! اگه که همین ویژگیها رو داره‪ ،‬مطمئن باش که‬
‫اون همون فردِ‪».‬‬

‫اجابت دعا و دیدار با ابوطالب‬
‫چند ساعتی نگذشته بود که حضرت ابوطالب بابای بزرگوار امام علی (ع) رفتن پیش عابد‪.‬‬
‫عابد توی غاری داشت نماز میخوند و عبادت میکرد که حضرت ابوطالب وارد شدن‪ ،‬تا حضرت ابوطالب وارد‬
‫شد‪ ،‬مرد عابد از خوشحالی از جاش بلند شد و دوید به طرفش و ازش پرسید‪«:‬تو کی هستی؟! خدا تو رو‬
‫رحمت کنه‪ ،‬اینجا چیکار میکنی؟!»‬
‫حضرت ابوطالب گفت‪ «:‬من مردی هستم از اهل تهامه‪».‬‬
‫(تهانه اسم منطقه شون بود)‬
‫بعد پرسید ‪ «:‬از کدوم شهر تهامه؟!»‬
‫ابوطالب گفت‪ «:‬از مکّه‪ ،‬از شهر مکّه اومدم»‬
‫_ از مکه‪ ،‬از کدوم قبیله هستی؟!‬
‫حضرت ابوطالب گفت‪«:‬از عبد مناف»‬
‫عابد گفت‪ «:‬از کدوم تیره عبدمناف ؟!»‬
‫_ از فرزندان هاشم‪.‬‬
‫تا عابد این حرف رو شنید یه مرتبه خوشحال شد و بلند شد پیشونی حضرت ابوطالب رو بوسید‪ ،‬دستاشو برد‬
‫به طرف آسمون و گفت‪ «:‬حمد و سپاس میکنم خداوندی رو که خواستهی من رو اجابت نمود و آخر عمرم‬
‫برترین دوستانش رو به من نشون داد‪».‬‬
‫حضرت ابوطالب که نمیدونستن قضیه چیه و چه اتفاقی افتاده گفتن‪« :‬چی شده؟ ماجرا از چه قراره؟»‬
‫مرد عابد گفت‪ «:‬تو رو بشارت میدم‪ ،‬بشارتی که خداوند به من الهام کرده؛‬
‫من به تو بشارت میدم در آیندهای نزدیک فرزندی از تو به دنیا خواهد اومد که ولی و دوستی از دوستان‬
‫خداست‪ ،‬اون پیشوای متقیان و وصی رسول خداست‪».‬‬
‫حضرت ابوطالب نمیدونست اون زاهد از چی داره صحبت میکنه‪ ،‬آخه ابوطالب همون زمان چند تا بچه‬
‫داشتن‪.‬‬
‫طالب و عقیل رو داشتن و نمیدونستن زاهد کدوم رو داره میگه‪.‬‬
‫یه مرتبه عابد شروع کرد به صحبت کردن‪ «:‬ای ابوطالب! هر زمان که این فرزند رو دیدی سالم من رو بهش‬
‫برسون و بگو که من بهش از جانب خدا سالم رسوندم و این رو گفتم‪ ":‬شهادت میدم که خدایی جز اهلل‬
‫نیست و شهادت میدم که محمد بنده و رسول و خداست و شهادت میدم که تو ولی و وصی رسول خدا‬
‫هستی‪".‬‬
‫اینو که گفت‪ ،‬یه مرتبه حضرت ابوطالب خوشحال شد‪ .‬حضرت محمد اون زمان تو دنیا بودن‪ ،‬حضرت‬
‫ابوطالب حضرت محمد رو میشناخت(چون ابوطالب عموی پیامبر بودن)‬
‫حضرت ابوطالب شروع به گریه کردن و اشک از چشماشون سرازیر شد‪ ،‬بعد هم گفتن اسم اون بچه چیه؟‬
‫عابد گفت ‪ «:‬نام او علی هست‪ ،‬خداوند متعال نامش رو علی گذاشته‪ ،‬تو هم اسم اونو علی بگذار‪».‬‬
‫حضرت ابوطالب که زرنگ بود و راحت یه چیزی رو باور نمیکرد‪ ،‬میخواست ببینه این عابد داره راست میگه‬
‫یا داره دروغ میگه‪ ،‬گفت ‪«:‬من یه عالمت ازت میخوام‪ ،‬یه نشونه‪ ،‬یه کاری بکن تا برام ثابت بشه‪».‬‬
‫اون عابد گفت‪ «:‬چیکار؟! هر کار بگی من برای تو میکنم تا باور کنی که من راست میگم‪».‬‬
‫حضرت ابوطالب گفتن‪ «:‬باشه‪ ،‬همین االن از خدا بخواه تا یه طعامی‪ ،‬غذایی‪ ،‬میوهای از بهشتش بیاره‪ ،‬من‬
‫بخورم تا باور کنم‪».‬‬
‫حضرت ابوطالب چون زرنگ بود فوراً یک چیز خوب خواست‪ ،‬عابد رو کرد به سمت کعبه و شروع کرد به‬
‫نماز خوندن‪.‬‬
‫هنوز چند دقیقهای نگذشته بود دیدن اون طرف غار یه سینی پر از انگور و انار و خرماهای بهشتی هست‪.‬‬
‫حضرت ابوطالب که اون رو دید باور کرد‪ ،‬خوشحال شد‪ ،‬برداشت اونا رو خورد‪.‬‬

‫همون بچهای که خدا خیلی دوسش داره!!‬
‫هنوز چند وقتی از این ماجرا نگذشته بود که متوجه شدن همسر حضرت ابوطالب‪ ،‬یعنی فاطمه بنت اسد‪،‬‬
‫باردار هست‪.‬‬
‫ابوطالب گفت‪ ":‬این همون بچهای که عابد به من وعدهشو داد‪ ،‬همون بچهای که خدا خیلی دوسش داره‪ .‬این‬
‫همون بچهای که عابد گفت سالم من رو بهش برسون‪،‬‬
‫فاطمه بنت اسد! این بچه‪ ،‬بچهی عادی نیست‪ ،‬حواست باشه دورهای که این بچه توی شکمت هست خیلی‬
‫مراقب خودت باشی‪ ،‬سعی کن یک کار اشتباه هم که شده انجام ندی‪ ،‬تا این بچه به صحت و سالمت به دنیا‬
‫بیاد‪ ،‬که این بچه قراره باباشو رو سفید کنه‪".‬‬
بچهها میدونید که بابای امام علی (ع)‪ ،‬حضرت ابوطالب جزو اولین کسانی بود که به پیامبر ایمان آورد‪ ،‬اما‬
‫حضرت ابوطالب ایمانش رو‪ ،‬رو نکرد‪ ،‬چرا؟‬
‫چون اگه حضرت ابوطالب ایمانش رو‪ ،‬رو میکرد‪ ،‬مشرکای بدجنس که توی مکه بودن می‪-‬تونستن با خیال‬
‫راحت پیامبر رو اذیت کنن‪.‬‬
‫مشرکا وقتی فکر میکردن حضرت ابوطالب از خودشونه‪ ،‬میرفتن گالیهها و ناراحتیهایی که از پیامبر‬
‫داشتن رو به ابوطالب میگفتن؛‬
‫می گفتن‪ «:‬محمد به بتهای ما توهین میکنه‪».‬‬
‫جوری میگفتن که انگار ابوطالب یکی از خودشون بود اما ابوطالب در واقعیت به خدای یکتا ایمان آورده‬
‫بود‪.‬‬
‫خیلی هم از پیامبر دفاع کرد‪.‬‬
‫یکی از کارهایی که حضرت ابوطالب برای پیامبر انجام داد این بود که پیامبر تو کودکی پدربزرگشون رو از‬
‫دست دادن و دیگه هیچ کسی رو نداشتن که ازشون مراقبت کنه‪ ،‬حضرت ابوطالب پیامبر رو برده بودن‬
‫خونهی خودشون‪.‬‬
‫پیامبر رو مثل بچههای خودش نگهداری و بزرگ کردن و فاطمه بنت اسد هم از پیامبر مثل یک مادر‬
‫نگهداری میکرد‪.‬‬
‫فاطمه بنت اسد خیلی مقام باالیی داره‪ ،‬مامان امام علی کم مامانی نیست‪.‬‬
‫مامان امام علی هم جزو اولین کسانی بود که به پیامبر ایمان آورد‪ .‬میگن بعد از حضرت خدیجه دومین زنی‬
‫که ایمان آورد فاطمه بنت اسد بود‪.‬‬

فاطمه بنت اسد تو همه سختیها و مشکالت و گرفتاریها کنار پیامبر بود و روزی هم که پیامبر مجبور‬
‫شدن از مکه برای همیشه به مدینه سفر کنن‪ ،‬فاطمه بنت اسد به همراه حضرت فاطمه زهرا‪ ،‬تنها دختر‬
‫پیامبر و امام علی رفتن به طرف مدینه‪( .‬قصههاشو براتون کامل تعریف میکنم االن عجله نکنید)‬
‫نه ماه گذشت‪...‬‬
‫تا اینکه باالخره اون روزی که فرزند فاطمه بنت اسد باید به دنیا میومد‪ ،‬فرا رسید‪.‬‬
‫که ناگهان‪...‬‬
‫ادامه قصه باشه برای قسمت بعد‪ ،‬تا قسمت بعد شما رو به خدای بزرگ و مهربون میسپارم ‪.‬‬
‫یا علی مدد‪.‬‬

‫

┈┅ ❁ـ﷽ـ❁ ┅┈

به نام خداوند بخشنده مهربان

یکی بود یکی نبود‪ ،‬غیر از خدا هیچکس نبود‪.‬‬
‫قسمت قبلی براتون ماجرای پیشگوییِ اون عابد بزرگ رو تعریف کردم و گفتم حضرت ابوطالب‪ ،‬پدر بزرگوار‬
‫امیرالمومنین از اون میوههای بهشتی خوردن و چند روز بعد حضرت فاطمه بنت اسد‪ ،‬امام علی رو باردار‬
‫شد‪ ۹ ،‬ماه از بارداری حضرت فاطمه بنت اسد گذشت‪ ،‬تا روزی که قرار بود امیرالمومنین پا به دنیا بگذاره و‬
‫همهی ما رو خوشبخت کنن فرا رسید‪.‬‬
‫فاطمه بنت اسد رفته بود کنار خونه خدا و مثل هر روز داشت زیارت خانه خدا رو انجام میداد‪.‬‬
‫بچهها میدونید که اون قدیم ندیما‪ ،‬زمان حضرت ابراهیم‪ ،‬خدا به ایشون دستور داد که خونهی کعبه رو بنا‬
‫کنن و اونجا فقط خدا رو بپرستن‪ ،‬اما به مرور زمان‪ ،‬با گذشت چند سال شیطون تونست از طریق یارانش‬
‫کاری کنه که خونهی کعبه تبدیل بشه به بتخونه و هرچی بت بزرگ و خوب داشتن‪ ،‬ببرن بزارن توی کعبه‬
‫و مردم به جای اینکه خدای یگانه رو بپرستن‪ ،‬بتهای الکی رو میپرستیدن‪ ،‬اما خونواده امام علی علیه‬
‫السالم و پیامبر به هیچ وجه و هیچ زمانی بتپرست نبودن‪ ،‬اگه بهشون میگفتن دین شما چیه؟ میگفتن‪:‬‬
‫"ما دین پدربزرگمون حضرت ابراهیم رو داریم و یکتاپرستیم‪".‬‬
‫حضرت فاطمه بنت اسد هم یکتاپرست بودن‪ ،‬زیارت خانه خدا میرفتن اما با بتها هیچ کاری نداشتن‪.‬‬
‫فاطمه بنت اسد در حال زیارت خانه خدا بود که یک مرتبه احساس درد کرد‪ ،‬دلش درد گرفت‪ ،‬حالش بد‬
‫شد و متوجه شد که بله‪ ،‬لحظهی بدنیا اومدن فرزندش هست؛‬
‫اما بچهها‪ ،‬یه مرتبه؟ اونم کنار خانه خدا؟ آخه مگه میشه؟!‬
‫یه خانم باید بره توی خونهی خودش یا امروزیا میرن بیمارستان‪ ،‬نمیشه که کنار خونه خدا!‬
‫فاطمه بنت اسد دستاشو برد رو به آسمون و شروع کرد با خدای خودش صحبت کردن؛‬
‫گفت‪«:‬پروردگارا! من ایمان آوردم به تو و به هر پیغمبر و رسولی که فرستادی و به هر کتابی که نازل نمودی‬
‫و تصدیق کردم گفتههای جدم ابراهیم خلیل‪ ،‬که خانه کعبه رو بنا کرد‪ ،‬پس درخواست میکنم از تو به حق‬
‫این خانه و به حق اون کسی که این خانه رو بنا کرده است و به حق این فرزندی که در شکم من هست و با‬
‫من سخن میگه و با سخن گفتن خودش مونس من شده و یقین دارم که یکی از نشانههای جالل و عظمت‬
‫توست‪ ،‬که برای من تولد فرزندم رو آسون کنید‪».‬‬
‫هنوز از صحبت فاطمه بنت اسد چیزی نگذشته بود‪ ،‬که یه مرتبه دیدن دیوار خونه خدا ترک برداشت و وا‬
‫شد و حضرت فاطمه بنت اسد‪ ،‬مادر بزرگوار و مهربون امام علی وارد خونه خدا شدن‪.‬‬
‫مردم که این منظره رو دیدن همه تعجب کردن ‪.‬‬
‫چه اتفاق عجیبی بود! مگه میشه تو روز روشن دیوارِ خونه خدا باز بشه؟؟ بله که میشه!‬
‫دیوار خونه خدا باز شد و فاطمه بنت اسد رفت داخل و دیوار دوباره بسته شد‪.‬‬
‫مردم که این منظره رو دیدن‪ ،‬دویدن به طرف کعبه و به طرف اون دیوار‪ ،‬نه! مثل اینکه واقعاً دیوار بسته‬
‫شده بود‪.‬‬
‫اونا خیلی ترسیدن و گفتن‪ ":‬بالیی سر فاطمه نیاد!"‬
‫رفتن سراغ درِ خونه ‪.‬‬
‫محکم در میزدن اما خبری از فاطمه بنت اسد نبود ‪.‬‬
‫فریاد میزدن‪«:‬فاطمه بنت اسد در رو باز کن!»‬
‫اما هیچ خبری نبود و بالخره گفتن بریم کلیددار خونه خدا رو بیاریم‪.‬‬
‫رفتن کلیددار رو آوردن و کلید انداخت‪ ،‬تا کلید انداخت دیدن نه‪ ،‬اصالً و ابداً این در باز شدنی نیست که‬
‫نیست!‬
‫مردم فهمیدن این قضیه عادی نیست و انگار یه کسی از آسمون داره اتفاقها رو مدیریت میکنه و نمیزاره‬
‫که در باز بشه!‬
‫سه چهار روز گذشت‪ ،‬این خبر توی شهر مکه پیچید‪ ،‬هر کی به یکی دیگه میرسید تعریف میکرد و‬
‫میگفت‪«:‬شنیدی فاطمه بنت اسد رفته داخل خونه خدا؟»‬
‫میگفتن‪«:‬مگه میشه؟ مگه امکان داره؟»‬
‫_ آره من با همین دوتا چشمای خودم دیدم!‬
‫_ باورمون نمیشه‪ ،‬خب بیایین بریم اونو از توی خونه خدا در بیاریم‪».‬‬
‫میگفت‪ «:‬ما رفتیم‪ ،‬اما در قفل شده و باز نمیشه‪ ،‬هیچ کلیدی هم در رو باز نمیکنه!»‬
‫همه تعجب کرده بودن‪ ،‬هیچکس باورش نمیشد ‪.‬‬
‫از طرف دیگه‪ ،‬اونجا خونه خدا بود‪ ،‬حتی همون بتپرستا هم خونه خداشون بود دیگه؛‬
‫نمیخواستن بیاحترامی کنن یه وقت‪ ،‬در رو بشکنن‪ ،‬یا اینجوری وارد بشن‪.‬‬
‫همگی منتظر موندن تا ببینن فاطمه بنت اسد چیکار میکنه اون داخل و کی بیرون میاد‪.‬‬

‫علی مولود کعبه‬
‫‪۴ ،۳‬روز گذشت‪ ،‬تا اینکه ناگهان دیوار خونه خدا دو مرتبه ترک برداشت و باز شد‪.‬‬
‫همه مردم مکه با تعجب داشتن به این منظره نگاه میکردن‪ ،‬که یه مرتبه دیدن فاطمه بنت اسد از داخل‬
‫خونه خدا بیرون اومد در حالی که یک نوزاد بسیار زیبا و قشنگ و دوست داشتنی تو بغلش بود‪.‬‬
‫مردم ریختن دور فاطمه گفتند‪« :‬اِی بنت اسد! چی شد یهو دیوار کعبه شکافت و تو داخلش رفتی؟»‬
‫فاطمه بنت اسد که این سوال اونا رو شنید لبخندی زد و گفت‪«:‬ای گروه مردم! به درستی که خداوند مرا از‬
‫میان سایر مردم انتخاب کرد و بر آنها برتری داد و من را بر زنان برگزیدهای که پیش از من بودند نیز برتری‬
‫داد‪ ،‬زیرا که آسیه همسر فرعون خدا را عبادت کرد در حالت پنهانی‪ ،‬جایی که برای عبادت نبود‪ ،‬یعنی خانه‬
‫فرعون‪ ،‬و مریم مادر حضرت عیسی را خداوند برگزید و هنگام والدتِ فرزندش او را در بیابانی قرار داد و مریم‬
‫درخت خشک شدهای را تکان داد و خرمای تازه برای او از آن درخت فرو ریخت؛‬
‫و اما خداوند مرا بر همه آنها برتری داد و همچنین بر همه زنان عالم که پیش از من بودند‪ ،‬زیرا که من‬
‫فرزندی آوردم درون خانه او و سه روز در آن خانه محترم ماندم و از میوهها و طعامهای بهشتی نوش جان‬
‫کردم‪».‬‬
‫هنوز از صحبتهای فاطمه بنت اسد چیزی نگذشته بود که یه مرتبه ندایی اومد که فقط فاطمه بنت اسد‬
‫اون رو شنید؛‬
‫یک ندایی به قلبش الهام شد ‪.‬‬
‫یه ندایی از جانب خداوند متعال که میفرمود‪« :‬ای فاطمه نام فرزندت را علی بگذار‪ ،‬به درستی که من او را‬
‫آفریدم و نام او را از نام خود گرفتم و او را به آداب خود تربیت نمودم و او را بر علوم پنهان خود مطلع کردم‪،‬‬
‫او در خانهی محترم من متولد شده است و اولین کسی است که اذان خواهد گفت بر خانه من و بتها را‬
‫خواهد شکست و مرا به عظمت و مجد و بزرگواری یاد خواهد کرد‪ .‬امام و پیشوا بعد از محمد رسول اهلل است‬
‫و وصی رسول خداست‪.‬‬

‫خوشا به حال کسی که او را دوست بدارد و یاری کند و وای بر حال کسی که فرمان از اون نبرد و او را یاری‬
‫نکند و حق او را انکار نماید‪».‬‬
‫خالصه بچهها‪ ،‬حضرت فاطمه بنت اسد این ندا رو که شنید گفت‪ «:‬اسم فرزندم رو علی گذاشتم‪ ،‬که خداوند‬
‫متعال این اسم رو براش انتخاب کرده‪».‬‬

‫عشق پیامبر به امام علی‬
‫هنوز مادر امام علی چند قدمی از کعبه دور نشده بود‪ ،‬که یه مرتبه چشمشون به چهره زیبا و مثل ماهِ پیامبر‬
‫خدا‪ ،‬حضرت محمد (ص) افتاد‪ .‬بچهها‪ ،‬پیامبر خدا اون زمان هنوز به پیامبری نرسیده بودن‪ ،‬سی سالشون‬
‫بود‪( .‬حضرت محمد در چهل سالگی مبعوث شدن)‬
‫ایشون تا چشمشون به امیرالمومنین امام علی (ع) افتاد‪ ،‬لبخندی زدند که دندونهای مثل مرواریدشون‬
‫برق زد و زیباییش همه جا رو گرفت‪.‬‬
‫بعد هم رفتن جلو‪ ،‬نگاهی به پسر عموشون کردن و دستی به صورتش کشیدن‪ ،‬بوسهای روی پیشونیش زدن‬
‫و بعد هم گفتن‪«:‬ای فاطمه بنت اسد! ای مادر جان! از این به بعد علی رو از من دور نکن‪ ،‬من خیلی فرزند تو‬
‫رو دوست دارم‪ ،‬لحظهای و دقیقهای این بچه رو از من دور نکن‪».‬‬
‫دقیقا همینطور شد بچهها ‪.‬‬
‫پیامبر خدا گاهی اوقات میرفتن رخت خوابشون رو کنار رختخواب این نوزاد تازه به دنیا اومده میزاشتن‪،‬‬
‫اگه بچه شیر میخواست براش شیر میبرن‪ ،‬اگه بچه میخواست شستشو بشه پیامبر میشستن و خیلی‬
‫اوقات این بچه رو روی سینه خودشون میخوابوندن‪.‬‬
‫انقدر که این بچه رو دوست داشتن وقتی میپرسیدن‪ «:‬ای محمد! ای فرزند عبداهلل! چرا این کارو‬
‫میکنی؟»‬
میگفت‪« :‬این فرزند با بقیه فرق میکنه‪ ،‬این فرزند برادر منه؛ وصی منه؛ در آینده شوهر دختر منه‪ ،‬این‬
‫فرزند برای من با همه انسانهای عالم فرق میکنه‪ .‬من علی رو از همه بیشتر دوست دارم‪».‬‬
‫راستی بچهها‪ ،‬حضرت ابوطالب که متوجه شده بودن بچهشون به دنیا اومده خیلی خوشحال شدن‪.‬‬
‫دویدن و رفتن به دیدار فاطمه بنت اسد‪ ،‬همسرش و امام علی (ع) رو گرفتن تو بغلشون‪ ،‬چند دقیقهای مثل‬
‫پدرهایی که تازه بچه اولشون به دنیا اومده باشه‪ ،‬بچه رو توی بغلش گرفته بود و مدام بچه رو بوس میکرد‪.‬‬
‫هی نگاه به آسمون میکرد و اشک از گوشه چشماش میومد‪ ،‬به یاد پیشبینیها و پیشگوییهای اون عابد‬
‫میافتاد‪.‬‬
‫بعد هم حضرت ابوطالب در مدح فرزندشون‪ ،‬علی بن ابی طالب‪ ،‬شعری گفتن و روی کاغذی نوشتن و به‬
‫دیوار خانه کعبه زدن‪.‬‬
‫اما بچهها شب تولد امام علی اتفاقای بسیار جالبی افتاد‪ ،‬اتفاقایی که قسمت بعد براتون به طور کامل تعریف‬
‫میکنم‪.‬‬
‫تا قسمت بعد شما رو به خدای بزرگ و مهربون میسپارم‪ .‬خدانگهدار‪.‬‬
‫یا علی مدد‪.‬‬

┈┅ ❁ـ﷽ـ❁ ┅┈

به نام خداوند بخشنده مهربان

‫یکی بود یکی نبود‪ ،‬غیر از خدا هیچکس نبود‪.‬‬
‫قسمت قبل براتون ماجرای تولد امیرالمومنین‪ ،‬امام علی (ع) رو تعریف کردم و گفتم که فاطمه بنت اسد‬
‫مادر مهربون و دلسوز امام علی وارد خونه خدا شدن‪ ،‬بعد از گذشت سه روز که مهمان خدا بودن و از‬
‫غذاهای بهشتی نوش جان کردن از خونهی خدا خارج شدن‪ ،‬در حالی که یک کودک بسیار زیبا و نورانی‬
‫توی بغلشون بود‪.‬‬
‫براتون تعریف کردم که چی شد اسم امام علی علیه السالم‪ ،‬علی شد‪.‬‬
‫شب اولی که امام علی (ع) به دنیا اومده بودن فرا رسید‪ ،‬در حالی که برخالف شبهای قبل‪ ،‬آسمون خیلی‬
‫تیره و تاریک نبود‪.‬‬
‫خب آسمون شب معموال تاریکه‪ ،‬درسته‪ ،‬مثل روز نیست که روشن باشه و همه جا دیده بشه؛‬
‫اما آسمون اون شب خیلی روشن بود و ستارهها میدرخشیدن‪.‬‬
‫خیلی آسمون زیبا شده بود‪ ،‬کسی نمیدونست این نور از کجاست!‬
مردم با تعجب به همدیگه نگاه میکردن و میگفتن‪«:‬آسمان رو ببین چقدر امشب نورانی شده‪ ،‬نکنه اتفاق‬
‫خاصی افتاده؟! چرا ستارهها انقدر میدرخشن؟ این اتفاقات بعید و عجیبه‪ ،‬فقط خدا میدونه چی شده!»‬
‫اما حضرت ابوطالب به خوبی میدونستن چه اتفاقی افتاده‪ ،‬امروز چه کسی به دنیا اومده‪.‬‬
‫به همین دلیل توی کوچه پس کوچهها و بازارهای مکه میرفتن و با صدای بلند فریاد میزدن‬
‫و میگفتن‪ «:‬تعجب نکنید چرا امشب با شبهای قبل تفاوت میکنه‪ ،‬امشب دوستی از دوستان خدا پا به‬
‫زمین گذاشته‪ ،‬اون جانشین پیامبر خدا‪ ،‬امام متقین و درهم شکننده و نابودکنندهی مشرکین و کفار هست‪،‬‬
‫اون یاور دین خداست؛ زینت عبادت کنندگان و فرزند من علی بن ابیطالب هست‪».‬‬
‫مردم که این ندا رو میشنیدن‪ ،‬بعضیا با خودشون میخندیدن و میگفتن‪ «:‬این ابوطالب هم خوشحالهها‬
‫بچهش به دنیا اومده‪ ،‬حاال درسته رفته توی کعبه به دنیا اومده‪ ،‬ولی دیگه این حرفا چیه!‬
‫چرا الکی شلوغش میکنه‪ .‬امام المتقین؟! اصال کدوم پیامبر خدا رو میگه؟»‬
‫بچهها همونطور که گفته بودم‪ ،‬پیامبر خدا حضرت محمد‪ ،‬هنوز به پیامبری نرسیده بودن‪(،‬حضرت محمد‬
‫اون زمان سیسالشون بود و چهل سالگی پیامبر شدن) که حضرت ابوطالب این حرفا رو در شهر مکه زدن‪.‬‬
‫حضرت ابوطالب از کجا میدونستن؟! از همون عابدی که بهشون گفته بود‪.‬‬
‫قسمت اول رو یادتونه دیگه؟!‬

‫ولیمه و شرطهای ابوطالب‬
‫خالصه فردا شد‪ .‬حضرت ابوطالب دوباره با صدای بلند توی شهر اعالم کردن‪«:‬ای مردم شهر مکه! همگی به‬
‫خونهی من بیایید‪ ،‬تا ولیمهی فرزندم علی رو نوش جان کنید‪».‬‬
‫ولیمه چیه بچهها؟‬
‫ولیمه همون غذاییه که وقتی بچهای به دنیا میاد (روز اول‪ ,‬دومش) به بقیه میدن‪ ،‬که انشاءاهلل بال از بچه‬
‫دور باشه‪.‬‬
‫حضرت ابوطالب خیلی پولدار بودن‪ ،‬برای همین سیصد تا شتر‪ ،‬هزار تا گوسفند قربانی کردن و گوشتش رو‬
‫گذاشتن جلوی مردم؛‬
‫اما یک شرط گذاشتن و گفتن هر کی میخواد بیاد سر این سفره بشینه و غذا بخوره باید دو تا کار انجام‬
‫بده‪.‬‬
‫چیکار کنه؟! باید بره ‪ ۷‬دور‪ ،‬دور خونهی خدا بچرخه‪.‬‬
‫رسمی که حضرت ابراهیم داشتن‪ ،‬رسمی که فقط خداپرستها و یکتاپرستها داشت‪.‬‬
‫دومین شرط چیه؟ به فرزندم علی سالم کنن‪.‬‬
‫_بابا یه نوزادهِ دیگه!‬
‫_نه این نوزاد با بقیه فرق داره‪ ،‬یک نوزاد ویژه هست‪ ،‬پس باید بیان به فرزندم علی سالم کنن بعد بشینن‬
‫سر سفره هر چقدر میخوان غذا نوش جان کنن‪.‬‬
‫مردم مکه که این دو شرط رو شنیدن‪ ،‬گفتن‪«:‬باشه ضرری نداره که‪ ،‬میریم ‪ ۷‬دور‪ ،‬دور کعبه میچرخیم‪ ،‬به‬
‫فرزند ابوطالب سالم میدیم و میشینیم یک غذای چرب و خوشمزه نوش جان میکنیم‪».‬‬
‫اما بچهها‪،‬‬
‫هنوز بعد از ظهر نشده بود و سفره حضرت ابوطالب کامل جمع نشده بود که‪ ،‬یه مرتبه حضرت ابوطالب‬
‫گفتن من باید برم‪.‬‬
‫پرسیدن‪«:‬کجا؟ چه خبر شده؟ چه اتفاقی افتاده؟»‬
‫حضرت ابوطالب گفتن‪ «:‬من یک قراری دارم باید برم به قرارم برسم‪».‬‬

‫خبر خوش و زنده شدن مُرده‬
‫به نظرتون کجا میخواستن برن؟ آفرین!‬
‫حضرت ابوطالب میخواستن برن به سمت اون غار و به اون عابدی که پیش بینی تولد امام علی رو کرده بود‪،‬‬
‫خبر به دنیا اومدن امام علی رو بدن‪.‬‬
‫حضرت ابوطالب راه افتادن و رفتن‪ ،‬یک راه خیلی دوری رو پیمودن تا اینکه رسیدن به همون کوهی که عابد‬
‫رو اونجا دیده بودن‪ ،‬وارد غار شدن و دیدن عابد دراز کشیده و یک پارچه روی خودش انداخته‪،‬‬
‫به نشانه این که از دنیا رفته‪.‬‬
‫اما بچه ها‪ ،‬عابد زرنگ‪ ،‬قبل از اینکه از دنیا بره از خدا یک چیزی رو خواسته بود‪.‬‬
‫گفته بود‪ «:‬خدایا‪ ،‬جون من رو میخوای بگیری بگیر؛ من مشکلی ندارم؛ ولی اگه فرزندی که من پیشگویی‬
‫شو کردم به دنیا اومد‪ ،‬اجازه بده در حد چند دقیقه برگردم به دنیا و این خبر خوش رو بشنوم و دوباره بیام‬
‫پیش تو‪».‬‬
‫خدا هم قبول کرده بود‪.‬‬
‫حضرت ابوطالب که وارد شدن بهش سالم کردن‪.‬‬
‫ابوطالب گفت‪«:‬سالم عابد! سالم علیکم»‬
‫عابد که این صدا رو شنید یه مرتبه بلند شد‪ .‬دستی به بدنش کشید و خاکهایی که روش گرفته بود رو‬
‫تکوند و گفت‪ «:‬سالم خدا بر تو ای ابوطالب‪ ،‬به غار ما خوش اومدی برادر‪ ،‬خوش خبر باشی ابوطالب‪».‬‬
‫حضرت ابوطالب گفتن‪ «:‬آره برادر خوش خبرم‪ ،‬خبر بدنیا اومدن نوزادی رو دارم که تو پیش بینی به دنیا‬
‫اومدنش رو کردی‪.‬‬
‫اما میخوام این رو به تو بگم که این نوزاد درون خانه خدا‪ ،‬درون کعبه به دنیا اومد‪».‬‬
‫اون عابد که این حرف رو شنید لبخند به لبش نشست و رو کرد به حضرت ابوطالب و گفت‪ «:‬ابوطالب این رو‬
‫بدون که این کودک با سایر فرزندان تو تفاوت فراوونی داره‪ ،‬اون دوستی از دوستان خداست؛‬
‫اون کسی هست که جانشین پیامبر آخرالزمانه‪ .‬حواست بهش باشه؛ بهش احترام زیادی بذار و به خوبی ازش‬
‫نگهداری کن‪».‬‬
‫حضرت ابوطالب که اینا رو شنیدن گفتن‪ «:‬باشه به روی چشم‪».‬‬
‫و برگشتن به طرف شهر مکه‪.‬‬

‫قحطی و تصمیم بزرگ‬
‫اما بچهها هنوز چند سالی از به دنیا اومدن امام علی (ع) نگذشته بود که یه قحطی بسیار بزرگ و سخت کل‬
‫مکه رو فرا گرفت‪ ،‬به طوریکه حضرت ابوطالب که اونقدر پولدار بودن چیزی براشون نموند و تمام گاو و‬
‫گوسفندهاشون مردن‪.‬‬
‫میدونید دیگه بچهها‪،‬‬
‫قدیما زندگی مردم به بارون وابسته بود‪).‬البته االنم همین طوره)‬
‫اگه بارون نیاد‪ ،‬مردم خیلی فقیر میشن‪.‬‬
‫همین نونی که ما میخوریم‪ ،‬باید خدا بارون بفرسته تا گندم رشد کنه‪.‬‬
‫خالصه‪ ،‬بارون نیومد‪.‬‬
‫دیگه گوسفندای حضرت ابوطالب چیزی نداشتن بخورن‪ ،‬خیلیاشون از گرسنگی مردن و حضرت ابوطالب‬
‫مجبور شد خیلیاشون رو قبل از اینکه بمیرن بفروشه‪.‬‬
‫حضرت ابوطالب کلی فرزند داشتن‪ ،‬چند تا پسر‪ ،‬چند تا دختر‪.‬‬

‫با این اوضاع مالی سخت چیکار میتونستن بکنن؟!‬
‫پیامبر خدا‪ ،‬حضرت محمد یه تصمیم گرفتن‪ ،‬یه تصمیم خیلی مهم و سرنوشت ساز‪.‬‬
‫تصمیم گرفتن به همراه چند تا از عموهاشون برن خونه حضرت ابوطالب و یه پیشنهاد بهشون بدن‪.‬‬
‫پیشنهادی که باعث شد از اون به بعد حضرت علی (ع) با پیامبر خدا‪ ،‬حضرت محمد زندگی کنن‪.‬‬
‫چه اتفاقی افتاد؟‬
‫پیامبر خدا چی گفتن و بعد از اون چه اتفاقاتی برای امام علی (ع) افتاد؟‬
‫باشه برای قسمتهای بعد براتون تعریف میکنم‪.‬‬
‫تا قسمتهای بعد شما رو به خدای بزرگ و مهربون میسپارم‪ .‬خدانگهدار‪.‬‬
‫یا علی مدد‪.‬‬